بهار پیریایی، فریبا اقدامی

18 آذر 1394

سر گشاده نوشتیم، به هرآنکه دوست دارد، سه شنبه عصر هفدهم آذرماه را کنار چندی دوستدار دیگر داستانی به ­یادماندنی گوش کند و نامه بنویسد؛ که بیایید به نگارستان شهر.

قرن ها و قرن ها تنها راه برقراری ارتباط میان دو تن، کنار هم نشستن بود یا نامه نگاری. طبیعت صمیمی نامه، آن را چنان آمیخته با نشانه­ های شخصیِ زندگیِ نگارنده می­ ساخت که تبدیل به اثری ماندگار می­شد. نامه ها در جعبه ­ای، کُنج کمد و گنجه­ ای به یادگار می­ ماند و هر بار از عطر و بوی نویسنده گرفته تا برگ و گل باغچۀ خانه­ اش پیش چشم گیرندۀ نامه زنده می­شد. در عصر دیجیتال و روابط شتابزده و سخنان یخ بسته، ایمیل و پیام­ ها به سختی می­ توانند چنان شخصی و تأثیرگذار باشند.

 

برای خواندن ادامه مطلب بر روی لینک کلیک کنید.