چهار داستان کوتاه با مضمون عشق و تنهایی و درون پیچ‌درپیچ و ناشناختۀ چهار زن، هر چهار رازآلود و عجیب و در عین حال ساده! از موضوع و شخصیت‌های کتاب که بگذریم، نثر این اثر شبیه به هیچ کدام از کتاب‌هایی که تا به حال خوانده‌ام نیست. انگار نویسنده ذره‌بینی جادویی داشته که با آن تمامی ظرایف پنهان در جریان اندیشه و احساسات مرد و زنِ هر داستانش را می‌دیده و توانایی حیرت انگیزی داشته در شرح و بیان این کشفیات در عالی‌ترین شکل. برگردانِ علی عبداللهی در این اثر یکی از شیرین‌ترین ترجمه‌هایی ست که در این یکی دو سال اخیر خواندم و پاره‌هایی را چندبار و به ترکیب‌ها و ساخت و بافتش و انتخاب واژه‌هاش و چینش چنین جمله‌های بلند و شیرینی درود فرستادم. با خود فکرمی‌کردم چقدر جای این جنس نگاه و دقت و باریک‌بینی و ظرافت و تحلیل و تلاش موزیل در میان ما خالی ست. باورتان می‌شود یا نه، حتا به خودم تمرین دادم که گاهی به هر جان کندن که شده سعی کنم مثل موزیل در انسان‌ها و دلایل رفتارشان و پیش زمینه‌ها و حرف‌های ناگفته شان دقیق شوم. بخوانید و ببینید در شما چه تأثیری می‌گذارد.