نسترن موسویان

به مناسبت شانزدهم آذر، روزِ جهانیِ نامه نگاری

 

– من می­ توانم اگر دلتنگ تو شدم، تو را ببینم یا به تو زنگی بزنم تا صدایت را بشنوم، ولی… ولی برداشتن قلم و کلمات بی­ اختیار را ردیف کردن،… به نیرویی ماورای این­ها نیاز دارد؛ آن چنان ذهنم و درونم، لبریز شده باشد از تو، که سرریز کند و قطره­ هایش جوهر قلمم شود. و شاید…شاید نوعی بی­ نیازی، بی­ نیازی از دیدن و حس کردن. تو جان­ گرفته در وجود منی، چه حاجت به دیدار؟

– ذهن تو نامحدود است و وقتی که تنها یک فرد در مرکز آن باشد، یک جهان نامحدود پیرامون او می­ سازی و گاهی سخت است، این جهان را به کلمات محدود ساختن، اما انگار با ریختن آن در قالب کلمات، به آن جهان عینیت می­ بخشی.

 

برای خواندن ادامه مطلب بر روی لینک کلیک کنید.