سیامک محبوب

در طول قرن‌ها شاهنامه یک اثر ارجمند برای ایرانیان بوده است. اما آیا ما امروز شاهنامه را آنگونه می‌خوانیم که صد سال پیش خوانده می‌شد؟ پاسخ به این سؤال این است که خیر. در طول دوره‌های مختلف شاهنامه هم به صورت‌های مختلف و با انگیزه‌های مختلف خوانده می‌شد و در این نوشته قصد دارم گوشه‌ای از این تفاوت خوانش‌ها را نشان دهم.

شاهنامه‌خوانی یکی از سرگرمی ­های جمعی در ایران پیش از مشروطه و چه بسا سال های پس از آن بود.  شاهنامه در حکم برهانی حماسی بود در باب هویت ایران، هویتی که با نهاد سلطنت گره می‌خورد. بدین معنا که ایران عزیز بود، اما این عزیز بودن در گرو بودن در سایه شاه بود. بدون شاه، ایرانی نیز نخواهد بود. با این نگاه مایه تعجب نیست که حکومت ­ها و شاهان مشکلی با خواندن شاهنامه نداشتند و چه بسا آن را ترویج می کردند. البته در کنار شاهنامه خواندن دو چیز دیگر معنای آن را تکمیل می‌کرد: تعزیه و نوحه . . .

برای خواندن ادامه مطلب بر روی لینک کلیک کتید.